Geleneksel kısmi hareketli protezlerde, protezin ağızda tutunması için mevcut doğal dişlerin üzerine gelen metal kancalar (kroşeler) kullanılır. Bu kancalar estetik olarak kötü görünmelerinin yanı sıra, yemek yerken dayanak dişlere yatay yönde çok ciddi esnetme ve bükme kuvvetleri uygularlar; bu durum uzun vadede dayanak dişlerin sallanarak kaybedilmesine neden olur. Hassas tutuculu (çıtçıtlı/sürgülü) sistemlerde ise dayanak dişler öncelikle porselen kaplanarak birbirine bağlanır ve bu kaplamaların içine gizli dişi ve erkek yuvalar (sürgüler) işlenir. Protez bu yuvalara dikey olarak oturur. Biyomekanik olarak hassas tutucular, çiğneme kuvvetlerini dayanak dişin uzun aksına tamamen paralel (dikey) iletirler. Bu sayede dişe gelen yatay yıkıcı kaldıraç kolları kırılır ve dayanak dişler kancalı sistemlere göre çok daha güvenle korunmuş olur.
